کاشت میلگرد و بولت؛ خطاهایی که ظرفیت اتصال را از بین می‌برد

قطر، عمق و تمیزی سوراخ، سه پارامتری که بیشترین اثر را بر ظرفیت کاشت دارند؛ و چیزی که در کارگاه اغلب نادیده می‌ماند.

کاشت میلگرد و بولت در پروژه‌های الحاق سازه، تقویت دال و نصب تجهیزات سنگین استفاده می‌شود. اجرای آن ساده به نظر می‌رسد، اما ظرفیت نهایی اتصال به چند پارامتر دقیق وابسته است که اگر رعایت نشوند، اتصال در ظاهر سالم، اما در بارگذاری ضعیف عمل می‌کند.

قطر و عمق کاشت، محاسبه می‌شود نه حدس

عمق کاشت بر اساس قطر میلگرد، مقاومت بتن و نوع بار تعیین می‌شود. کاشت کم‌عمق، ظرفیت کششی را به‌شدت کاهش می‌دهد و باعث بیرون‌آمدن مخروط بتن می‌شود. همچنین فاصله میلگردها از لبه سازه باید کنترل شود؛ کاشت نزدیک لبه، حتی با عمق کافی، ظرفیت را محدود می‌کند.

آماده‌سازی سوراخ، نیمی از کار است

گرد و غبار و آب باقی‌مانده در سوراخ، چسبندگی اپوکسی را از بین می‌برد. سوراخ باید با برس و هوای فشرده تمیز شود و پیش از تزریق، خشک باشد. در پروژه‌هایی که با آب‌بندی هم‌زمان انجام می‌شود، این نکته بیشترین منبع خطاست.

اپوکسی؛ شرایط اجرا مهم‌تر از برند

دمای محیط و زمان کارپذیری اپوکسی، محدوده اجرا را تعیین می‌کند. در هوای گرم، ژل شدن سریع باعث می‌شود چسب به انتهای سوراخ نرسد؛ در هوای سرد، زمان گیرش طولانی و خطر جابه‌جایی میلگرد افزایش می‌یابد. رعایت بازه دمایی درج‌شده در برگه فنی، بخشی از اجرای صحیح است.

اتصالی که در آزمایش کششی رد شود، قابل ترمیم نیست؛ باید دوباره اجرا شود.

کنترل کیفیت اتصال

آزمون کشش نمونه‌ای (Pull-out) روی بخشی از کاشت‌ها، رایج‌ترین روش کنترل است. ثبت بار، نحوه شکست و محل آن، مستندات تحویل پروژه را تشکیل می‌دهد. بدون این مستندات، ارزیابی عملکرد اتصال در آینده دشوار خواهد بود.

ادامه مطالعه

مقالات مرتبط

همه مقالات